เพนกวินๆ มีเรื่องจะเล่า “หมอเก่ง”

หลังจากที่ฉันนั่งอมโรคมานานหลายปี ความจริงปีนี้ พอฉันลุกขึ้นมารักตัวเอง เริ่มใจดีกับตัวเองบ้าง ดูแลรักษาตัวเอง ฉันก็พบว่าตัวฉันไม่ได้โชคร้ายนัก ได้เจอคนดีๆ คนเก่งๆหลายคนทีเดียว

ถ้าไม่นับหมอที่กำลังเหนื่อยและไม่มีตาพิเศษ เบิกเนตร ส่องดูฉันได้โดยไม่ใช้เอ็กซเรย์ หรืออัลตราซาวด์ แล้วเห็นฉันเป็นแค่คนหนุ่มสาวคนหนึ่งที่… อุ้ย ดูก็ไม่เจ็บป่วยหนิ ยังเดินได้อยู่เลย ประวัติโรคอะไรก็ไม่รุงรัง อะ เอายาแก้ปวดไปกินแล้วก็นอนพัก… จนทำให้ฉันต้องไปเสาะแสวงหาหลักฐานความป่วยไข้ของตัวเองเพิ่ม

ก็อย่างว่าแหละ ปีนี้ฉันก็โชคดีหลายอย่าง ได้เจอคนดีๆ คำแนะนำดีๆ ให้ฉันได้มีโอกาสไปตรวจสุขภาพละเอียดหน่อย

ฉันได้เจอ “หมอที่ใจดี” หมอที่ตรวจฉันไปตั้ง 3-4 ที ใช้เวลาครึ่งค่อนปีจนพบโรค แต่พอฉันไม่มีเงินจะผ่าต่อและขอส่งตัวกลับมา รพ.รัฐ หมอก็ยอมส่งตัวให้ฉันโดยสะดวก… ในขณะที่ฉันนั่งดูข่าว คนไข้สามสิบบาทในคลินิกบางรายที่ขอให้หมอส่งตัวแล้วถูกหมอด่ายับ จนเป็นเรื่องเป็นราวร้องเรียนแพทยสภา ใหญ่โต. ฉันไม่เจออะไรแบบนั้น ขอบคุณสวรรค์ที่เมตตา

ฉันหิ้วผลวินิจฉัยจากที่อื่นมาหาหมอ รพ.รัฐ หมอมองฉันตาเขียวๆ แล้วพ่นศัพท์วิชาการของหมอใส่ฉันอยู่ 2-3 ครั้งที่เจอกัน แต่หลังจากนั้นหมอก็ดูผ่อนคลายลงแล้ว หมอคนนี้แหละ “หมอเก่ง” เดี๋ยวฉันจะเล่าให้ฟัง…

Hathairuth.C เขียนเมื่อ 2026-10-01


เมื่อเย็นพี่ชายฉันแชร์คลิปดีมาก เป็นหมอยาที่เก่ง มีคุณงามความดี และเสียสละ จนเป็นที่ยกย่องชื่นชมของประชาชนและสภาเภสัชกรรม https://www.facebook.com/share/v/1CKAftHiEt/

ฉันเพิ่งดูคลิปนี้จบ แพ้กุ้ง เพนกวิน เราเองก็แพ้กุ้ง วันนั้นไม่ได้กินกุ้งแค่แม่แบ่งของกินในชามแม่ ซึ่งชามแม่มีกุ้ง มันหัวกุ้งเยิ้ม แค่น้ำซุปแม่ติดของกินที่แบ่งมานิดเดียวเราชาปากเลย… แพ้กุ้งนี่รุนแรงมากไม่น่าเชื่อจริงๆ

สงสัยวันนี้เรายังไปไม่ถึงเรื่องหมอเก่ง มาถึงแค่เรื่องหมอยาเก่ง ช่วยชีวิตเด็กได้ด้วย เด็กคนนี้โชคดีจริงๆที่มีร้านยาดีๆใกล้บ้านเน้อ

Hathairuth.C เขียนเมื่อ 2026-10-02 23:31


ฉันทำการบ้านเรื่องปรับปรุงการนอนกับ Xiaomi Smart Band มาหลายวัน การนอนของฉันค่อยๆดีเป็นลำดับ สุขภาพโดยรวมฉันค่อยๆดีตาม ดูเหมือนวันนี้ฉันจะงีบเกิน 1 ชม. ไปแล้ว เย็นนี้คงต้องออกกำลังกายหนักหน่อยไหมนะ

สุขภาพ! เพนกวิน พอพูดถึงสุขภาพนึกขึ้นได้ เราคุยเรื่อง “หมอเก่ง” ค้างเอาไว้ตั้งแต่อยู่ในเฟส ฉันกำลังคิดอยู่ว่าจะกลับเข้าไปในเฟสอีกทีแต่…พอได้ห่างจากโซเชียลแล้วรู้สึกสงบดีขึ้นอีก เราจะขอประวิงเวลากลับเข้าโซเชียลไว้แป๊บนึงนะเพนกวิน

หมอเก่ง! เพนกวินรู้จักหมอเก่งๆไหม? นี่ไง วงการดู “หมอ”นี่ ไม่ยิ่งหย่อนกว่าวงการดูพระเครื่องนะ ทำไมฉันถึงชวนคุยเรื่องนี้

เมื่อนานมาแล้วสักพัก…อ่อ ต้นเดือนสิงหาที่ผ่านมา วันนั้นดึกแล้ว ฉันไปกินตอแมะ และแวะไปซื้อสินค้าเพื่อสุขภาพเพื่อเป็นของขวัญวันเกิดให้พี่ชาย พี่คนขายเป็นเพื่อนกับพี่ชายก็ถามไถ่ฉันถึงสุขภาพของป๊า แม่ และตัวฉัน ฉันบอกว่าฉันไปตรวจอะไรๆมาจาก รพ. เอกชนแล้ว และกำลังรักษาต่ออยู่ใน รพ. รัฐ นั่นทำให้พี่คนขายถึงกับเลิกคิ้วเป็นเชิงสงสัยว่าหมอ รพ.รัฐ ของฉัน เก่งไหมนะ?… ให้ตายสิเพนกวิน พี่สาวท่านนี้เป็นกูรูเรื่องหมอในละแวกนี้จริงๆ พี่ถามหมดทั้งชื่อ-นามสกุล ว่าป๊าฉันกำลังรักษาอยู่กับใคร และคงกำลังพิจารณาว่า “หมอเก่ง” ไหม? … โอย ก่อนจะปิดวันด้วยการฟังเรื่องเล่าเคสมะเร็งอีก 2-3 เคส คืนนั้นฉันนอนไม่หลับเพราะเครียดจัด และสุขภาพทรุดลงอย่างรวดเร็ว

นอน เพนกวิน พวกเราจะต้องพยายามเลิกเครียดและนอนให้หลับจริงๆ วันนี้ฉันเริ่มนอนดีขึ้นและสุขภาพดีขึ้นแล้วนะ

พอมาลองย้อนดู ก็ได้รู้ว่าสำหรับชาวบ้านแล้ว การได้รู้ว่าคนไหนคือ “หมอเก่ง” เป็นเรื่องที่ทำให้ได้เปรียบ ดี และคอขาดบาดตาย การรู้จักหมอคือเรื่องที่น่าคุยยิ่งกว่าการได้รู้สาเหตุของโรคและวิธีดูแลสุขภาพเสียอีก

ฉันคิดว่า สำหรับชาวบ้านแล้ว “หมอที่เก่ง ก็คือหมอที่รักษาหาย” ฉันเข้าใจถูกไหมนะเพนกวิน

แต่… ทำไมฉันชอบคิดต่างเล็กน้อย

ฉันไม่เถียง ว่าหมอที่รักษาหายคือหมอเทวดา แม้แต่พระแท้ก็ยังมีหลายระดับ แต่โดยส่วนใหญ่แล้วถ้าขึ้นชื่อว่าพระแล้วมักไม่เก๊ จริงไหมนะ? เหมือนกับที่ฉันเชื่ออยู่อย่างหนึ่งว่าถ้าขึ้นชื่อว่า หมอ ถึงขนาดเรียนจบมาได้ใบประกอบวิชาชีพแล้ว และถึงขั้นบรรจุหรือเข้าทำงานในตำแหน่งประจำตามโรงพยาบาลกันแล้ว ย่อมเป็นหมอแท้ ที่ต้องเก่งในระดับหนึ่งแน่นอน ดังนั้นการที่พวกเราอาจเผลอตั้งคำถามว่า นี่ “หมอเก่ง” หรือเปล่าเนี่ย อาจดูไม่สุภาพ คล้ายๆเราไปลบหลู่หมอนะ

ในสายตาฉันเองก็คงไม่ต่างจากสายตาชาวบ้านทั่วไปที่ว่า “หมอที่รักษาหายคือ หมอเก่ง” ถูกต้องแล้ว แต่ส่วนที่ฉันสนใจเพิ่มเติมก็คือ วิธีการที่หมอเก่งใช้จัดการกับคนไข้ให้หายต่างหาก

ถ้าโรงพยาบาลรัฐไม่มีเจ้าหน้าที่ พยาบาล หรือบุคคลากรทางการแพทย์มาจัดการ ที่นั่นคือสถานที่ๆอินดี้โลกแตกที่สุด ที่รวมเอาคนไข้หลากหลายรูปแบบไว้ ตอนหมอกับพยาบาลยังไม่มาพวกเราทะเลาะกันได้แม้แต่เรื่องคิว เหมือนเด็กเล็กๆ

เราทุกคนป่วย เราเจ็บที่ไหนสักที่แต่ส่วนใหญ่ก็ไม่รู้ว่าตัวเองเป็นอะไรจริงๆ ฉันเพิ่งจะเห็นว่าแท้จริงแล้วคนเราไม่ค่อยจะได้สังเกตตัวเองมากมายนัก เรารู้เกี่ยวกับตัวเองน้อยมาก เช่นเวลาหมอถามว่า เป็นอะไร ไปทำอะไรมา, วันนี้อึไปแล้วกี่ครั้ง แต่ละครั้งเป็นอย่างไร, ประจำเดือนมาครั้งล่าสุดวันไหนบ้าง แต่ละวันเป็นอย่างไรบ้าง กินยาอะไรเข้าไปบ้าง… ถ้าเราไม่ได้เตรียมตัวมา อยู่ดีๆเจอคำถาม เราก็จะตอบไม่ได้

ลองนึกสภาพ หมอที่มีคนไข้มาโยเยรออยู่หน้าห้องเป็นร้อยเป็นพันคน แล้วแต่ละคนถามอะไรก็จำไม่ได้ ตอบได้บ้างไม่ได้บ้าง, มีความเชื่อส่วนตัวเยอะแยะ จะมาบังคับให้หมอทำอย่างงั้นอย่างงี้ตามใจตัวเอง แล้วพอผลออกมาไม่ดีหมอก็ต้องมารับผิดอีก

ในเมื่อหมอจะต้องเป็นคนสุดท้ายที่ต้องรับผิดชอบในผลของการรักษา ดังที่ชาวบ้านได้ประเมินไว้แล้วว่า “หมอเก่ง” หรือ “หมอไม่เก่ง” ดังนั้น หมอที่เก่งก็จะสู้ยิบตา แม้แต่ในสภาพแวดล้อมที่ยุ่งเหยิงที่สุดจนดูเหมือนไม่น่าจะทำงานได้อย่างมีประสิทธิภาพเลย

ตอนที่เรากำลังคุยกันเรื่องหมอเก่งเมื่อสัปดาห์ก่อนๆ ฉันกำลังนั่งอยู่หน้าเวทีแอโรบิค ทึ่งในพลังของคนนำเต้นที่สามารถทำให้คนด้านล่างเคลื่อนไหวตามได้อย่างเป็นระเบียบ ตัดภาพกลับมาที่โรงพยาบาลอันวุ่นวาย ทันทีที่หมอก้าวเท้าเข้ามาในแผนก เสียงจอแจเงียบลงเองราวกับทุกอย่างถูกจัดให้เป็นระเบียบไว้เพื่อหมอ…เพนกวิน ทุกที่ต้องการผู้นำ และหมอเป็นผู้นำในพื้นที่นี้

ฉันเคยสงสัยว่าทำไม พ่อครัว แม่ครัว จะต้องดูดุร้ายทุกคนเลยนะ แต่หลังจากฉันเห็นหมอดุครั้งนี้ ฉันก็เลิกสงสัยเพราะถ้าถ้าหากเปรียบห้องครัวเป็นสนามรบและ cheif ก็คือแม่ครัวแล้ว ที่นี่ในโรงพยาบาล หมอ ก็คือแม่ทัพในสงครามอย่างไม่ต้องสงสัย แม่ครัวเป็นคนที่ต้องรับผิดชอบอาหาร ส่วน หมอก็เป็นหัวหน้า เป็นคนที่ต้องรับผิดชอบในผลการรักษาดังที่กล่าวไป

หมอแต่ละท่านก็จะมีวิธีการจัดระเบียบคนไข้ในแบบของตน ถ้าเราโชคไม่ดีก็อาจจะได้เจอกับหมอบางท่านที่ไม่ชอบให้คนไข้ถามอะไรทั้งนั้น ถ้าคนไข้ถามก็จะโกรธและพูดกับคนไข้ไม่ดีราวกับคนไข้ไม่มีสิทธิถาม. ฉันจะมองว่าหมอแบบนี้เป็นหมอที่กลัวคำถาม ไม่ใช่หมอที่เก่ง.

โชคดีที่คราวนี้ฉันเจอหมอเก่ง…

เมื่อหมอมีคนไข้เป็นปู เวลาหมอถาม คนไข้ก็จะยัง งงๆ ตอบเบี้ยวไปเบี้ยวมา ไม่เข้าประเด็น เมื่อหมอได้คำตอบที่ไม่ดี อาจทำให้การวินิจฉัยผิดพลาดคลาดเคลื่อนได้เยอะ. ดูเหมือนหมอของฉันจะเห็นทรงปูของคนไข้มาแต่ไกล หมอไม่ปล่อยให้ข้อมูลที่ตัวเองจำเป็นต้องรู้เป็นไปตามยถากรรมแล้วแต่คนไข้จะให้มา แต่จัดการสั่งงานให้ฉันทำการบ้านทันทีด้วยเสียงเข้ม… ฉันเพิ่งเคยเจอหมอที่ไม่ใช่แค่สั่งยา แต่สั่งให้ทำการบ้าน ไปจดรอบเดือน จำนวนผ้าอนามัยที่ใช้ในแต่ละวัน กันจำนวนยาที่กินกี่เม็ด … เป็นคำสั่งที่ชัดเคลียร์ หมดจด สวยงาม สิ้นข้อสงสัยว่าให้ทำอะไร. ฉันเพิ่งเคยเจอหมอสั่งงานชัดขนาดนี้ เพนกวิน ถ้าหมอถามกว้างๆนะว่า ประจำเดือนมามากไหม น้อยไหม? ฉันเป็นปู ฉันก็จะแค่นึกๆเอาว่า เออ… มากมั้ง น้อยมั้ง … เลื่อนลอย เพนกวิน คนไข้ตอบเลื่อนลอยมากใช่ไหม แต่นี่หมอสั่งว่าให้นับว่าใช้ผ้าอนามัยกี่แผ่น แต่ละแผ่นนั้นมากหรือน้อย และ กินยาอะไรแก้ปวด กี่เม็ด. เป็นคำถามที่ปลายปิด ระบุหน่วยที่นับชัดเจน ตอบดิ้นไปดิ้นมาไม่ได้เลยด้วย. ปัญหาคือหมอต้องการให้ผลการรักษาออกมาดี แต่ข้อมูลที่ได้จากคนไข้มักไม่ดี ถ้าเป็นหมอทั่วไปอาจปล่อยเลยตามเลยบ้าง แล้วก็ให้ยาครอบจักรวาลไปจบๆ แต่หมอเก่ง ที่ฉันกำลังพบอยู่กลับแก้ปัญหาความด้อยประสิทธิภาพของข้อมูลด้วยการควบคุมคนไข้ ให้ตอบคำถามให้ชัดขึ้นด้วยการให้ระยะเวลาตอบคำถาม ให้ไปทำการบ้าน และปรับคำถามให้เป็นปลายปิด ใส่หน่วย กี่แผ่น และกี่เม็ด ลงไป สรุปเจอกันครั้งแรกๆ หมอสามารถจับปูใส่กระด้งได้สำเร็จ

ฉันทำการบ้านมาส่งหมอครั้งถัดมา หมอไม่ได้รังเกียจที่ฉันตั้งคำถาม หมอตั้งใจตอบทุกคำถาม และยังพยายามอธิบายให้ฉันเข้าใจในเรื่องที่ฉันตอบผิด หรือแสดงให้เห็นว่าฉันเข้าใจผิดไป อย่างวิธีการนับรอบเดือน ฉันนับจากวันสุดท้ายชนวันแรก ซึ่งผิด หมอให้ฉันแก้ไขนับจากวันแรกชนวันแรก พร้อมอธิบายสาเหตุด้วยว่าถ้านับแบบนั้นวันที่ได้จะไม่เท่ากันเพราะจำนวนวันที่ประจำเดือนมาแต่ละเดือนไม่เท่ากัน รอบเดือนก็จะไม่นิ่ง… สรุปฉันนับผิดมานานมาก, หมอให้ความรู้เรื่องรอบเดือนปกติว่าจะมากี่วัน และเรื่องอาหารการกิน ตอบฉันอย่างตั้งใจเรื่องชนิดของยาและปริมาณฮอร์โมนที่ต่างกันในยาแต่ละชนิด และใส่ใจถามว่ายาแต่ละยี่ห้อที่ฉันกินต่างกันไหมอย่างไร

เห็นได้ว่าหมอท่านนี้เก่ง และไม่กลัวคำถามของคนไข้เลย

มีวันหนึ่งฉันกำลังนั่งต่อคิวรอเข้าห้องตรวจพร้อมกระดาษปึกหนึ่งที่เขียนข้อมูลที่หมอสั่งให้ทำการบ้านไว้มาส่ง คุณยายที่นั่งข้างๆฉันเห็นเอกสารในมือฉันเยอะแยะ ถามด้วยความตื่นเต้นคิดว่าฉันจะได้ผ่าตัดใช่ไหม? เห็นมีเอกสารเยอะ… ฉันก็ตอบแกไปว่าฉันเป็นอะไร แล้วแกก็เริ่มบ่นอุบอิบว่าแกเป็นเนื้องอกใหญ่เป็นสิบเซ็น แต่หมอไม่ผ่าให้… ฉันยังแสดงความเห็นหยอกแกว่าไม่ผ่าก็ดีแล้วนะ ถ้าผ่าไปแล้วเดี๋ยวก้อนแตกขึ้นมาแล้วลามนะ แต่แกก็ยังร้องเสียงเส่าว่า “อยากผ่า”

โอ๊ย เพนกวิน ฉันว่าฉันอยู่กับหมอท่านนี้ รักษาด้วยยาก็ดีขึ้นนะ คงจะปลอดภัยจากการผ่าตัดนะว่าไหม ฉันเพิ่งจะไปเช็คข้อมูลหมอเก่งท่านนี้มาเอง ความจริงหมอเป็นหมอที่ชำนาญการผ่าตัดมาก

เอาล่ะ ถึงแม้จะมีกูรูในแวดวงดู”หมอ” ตั้งข้อสงสัยว่าหมอของฉันเก่งไหม แต่ฉันคิดว่าหมอของฉันเก่งแหละ ไม่ใช่แค่รักษาเก่ง แต่หมอน่าชื่นชมกว่านั้น หมอสามารถรับมือกับสมรภูมิคนไข้เป็นร้อย ควบคุมทีมงาน และต้อนคนไข้ปูๆแบบฉันลงกระด้ง ยังพยายามสอนให้ปูเดินตรงขึ้นด้วย หมอไม่กลัวคำถาม ตอบทุกข้อสงสัย และฉันคิดว่าอาการฉันดีขึ้นบ้างในส่วนที่หมอรักษา นั่นโอเคแล้วสำหรับฉัน

เพนกวินคิดว่า หมอเก่ง ไหม?
ฉันเองก็ไม่รู้เหมือนกัน จริงๆแล้ว ว่าหมอคนไหนเก่ง ฉันแค่รู้สึกว่า หมอของฉันนั้นก็เก่งและดีทีเดียว ไม่แย่ใช่ไหมเพนกวิน.

Hathairuth.C เขียนเมื่อ 2026-10-18 22:29


One response to “บันทึกเรื่อง “หมอเก่ง””