เพนกวินๆ ความสุขคืออะไร? ฉันว่าเราถามกว้างไปใช่ไหม ที่ถูกคือฉันต้องถามว่า **ความสุข**ของเพนกวินคืออะไร? ต่างหาก ว่าไหม?
อีกคำถามที่ฉันชอบถามบ่อยๆคือ เพนกวิน มีอะไรที่เรา**อยากได้**มันมากที่สุดที่ไม่ใช่เงินไหม?
ล่าสุดเรื่องดีต่อใจที่ฉันตอบคำถามชีวิตเพิ่มได้อีกหนึ่งอย่างจากสมุดเบาใจคือ อะไรที่เราอยากได้ที่สุดก่อนตาย หากมีวันที่เราเกิดล้มป่วย ใกล้ตาย และช่วยเหลือตัวเองไม่ได้ขึ้นมาจริงๆ หนึ่งในตัวเลือกที่ตัดออกยากที่สุดคือ “อยากให้ผู้อื่นปฏิบัติต่อเราด้วยความเคารพและให้เกียรติ” …
เพนกวิน ในโลกนี้มีใครบ้าง ที่ไม่อยากให้คนอื่นให้เกียรติเรา ไหนใครอยากให้คนอื่นปฏิบัติกับเราแบบไม่ให้เกียรติ ไม่รัก ไม่เคารพ ไม่มีความโอบอ้อมอารีย์ ไม่เมตตาปราณี ไม่สุภาพ. ไหนใครอยากให้คนอื่นปฏิบัติหยาบๆคายๆใส่บ้าง ยกมือเร็ว. เพนกวินว่าจะมีใครยกมือไหม? คงไม่มีใช่ไหม
แต่ล่าสุด สมุดเบาใจ ก็ทำให้ฉันตัดใจได้
ฉันว่ามันแปลก ที่คนบางคนอยากได้ความรัก ความเคารพจากคนอื่นมาก บางคนถึงกับยอมสิ้นเนื้อประดาตัว แลกทุกสิ่งทุกอย่างเพื่อให้ได้มันมา สมมติว่าเราป่วย เพนกวิน สมมติว่าเราติดเตียง สมมติว่าเราช่วยตัวเองไม่ได้อีกต่อไป สมมติว่ามีพยาบาลคนหนึ่งนั่งอยู่ใกล้ๆเรา แล้วถ้าสมมติว่าเราเจ็บ เพนกวิน เราหิวน้ำ แล้วเราก็กำลังเหงา และกลัวความตายที่จะเกิดขึ้น แล้วมีพรให้เลือกแค่ สามข้อเท่านั้นก่อนตาย…
เราจะคิดได้เองใช่ไหมว่า ยาแก้เจ็บปวดสักขนาน ไม่ว่าจะได้รับจากหมอที่สุภาพหรือหยาบคายจะทำให้เรารู้สึกขอบคุณได้ไม่ต่างกัน, น้ำสักแก้วที่ส่งถึงมือแม้ว่าจะได้รับจะพยาบาลที่พูดเพราะเสียงหวาน หรือช่วยไปด่าไปหน้าตาเป็นตูด ก็จะช่วยประทังชีวิตเราได้ไม่ต่างกัน, และในวันที่เราอาจอ้างว้างที่สุด แค่ของรักของหวงเพียงชิ้นเดียวให้เรานอนกอดได้ไม่ว่าจะเป็นตุ๊กตาเน่าหรือรูปถ่ายของบุพการีอาจเป็นสิ่งที่เราอยากได้มากกว่า “ความเคารพ”, “ความไม่หยาบคาย”, “การให้เกียรติ” จากคนอื่นเป็นไหนๆเลย
ฉันไม่ได้บอกว่าการให้เกียรติคนอื่นไม่มีคุณค่า และฉันก็ไม่ได้บอกว่าฉันไม่อยากให้คนอื่นพูดเพราะๆหรือปฏิบัติดีๆกับฉันนะ แต่เท่าที่ฉันสังเกตมา… ฉันยังไม่เห็น… หรือไม่ก็อาจจะเป็นเพราะฉันยังดูไม่นานพอ หรือสังเกตไม่มากพอ. ฉันยังไม่เคยเห็น “ความเคารพ” “การให้เกียรติ” คนอื่น ด้วย “ความซื่อสัตย์” จริงๆ ที่ไม่ได้ถูกขับเคลื่อนด้วย “ความโลภ” หรือ “ความกลัว” เลย คนเราจริงๆแล้วไม่ได้มี “ความอ่อนน้อม” ติดตัวมาแต่กำเนิดแต่อย่างใด ฉันคิดว่าโดยส่วนใหญ่ เราถูกฝึกให้อ่อนน้อม บางทีเราไหว้ก็เพราะอยากได้อะไรสักอย่างหรือเกรงกลัวจะเสียอะไรไป เราไม่ได้ไหว้เพราะรู้สึกอย่างนั้นจริงๆใช่ไหมเพนกวิน
ฉันอาจโตขึ้นมาในสนามเด็กเล่น และมีชีวิตคลุกอยู่ในกองละคร หลังม่าน เห็นคนใส่หน้ากากเดินเข้าออกแสดงละครมานานเกินไป เราเหนื่อยไหมเพนกวิน?
ตั้งแต่เกิดจนโต ในสังคม ฉันแทบยังไม่เคยเจอความอ่อนโยนจริงแท้ที่ไม่ใช่เพียงหน้ากากเลย แต่ฉันเชื่อนะว่ามันมี แค่มันไม่ใช่สิ่งที่จะหาเจอกันได้ง่ายๆเท่านั้นเอง. ฉันยังเชื่อเสมอว่า “ความรัก” “ความเคารพ” “การให้เกียรติ” ซึ่งกันและกัน “ความซื่อสัตย์” ความกตัญญู ความไว้เนื้อเชื่อใจ ความน่าเชื่อถือ และคนที่เป็นคนดีจริงๆ ที่พร้อมจะสร้างความสัมพันธ์ที่ Healthy ดีต่อสุขภาพจิตไปด้วยกันนั้น มีตัวตนอยู่จริงๆ แค่หายากไม่ได้แปลว่าไม่มี จริงไหม?เพนกวิน
แต่ถ้าอีกไม่กี่นาทีฉันก็จะตายแล้ว ฉันจะใช้พรสามข้อ 1.ขอยาลดความเจ็บปวด 2.จิบน้ำสักแก้ว 3.แล้วกอดตุ๊กตาเน่าที่แม่ถักให้ แทนที่จะขอให้พยาบาลที่ทุกข์ใจหน้าเป็นตูดเพราะเพิ่งทะเลาะกับผัวมายิ้มให้ฉัน… เสียของเพนกวิน เสียของ
—
อ้าว แล้วตกลงความสุขของพวกเราคืออะไรล่ะเพนกวิน?
ฉันเองก็พยายามสังเกตอยู่
ทุกวันนี้… สายลม, แสงแดด, การได้มีสุขภาพดี ไม่เจ็บ ไม่ป่วย ห่างจากเรื่องไม่สบายใจ… มาถึงตรงนี้ฉันต้องแอบแง้มดูไดอารี่บันทึกความสุขของตัวเองแล้ว… โห มีอะไรบ้างเนี่ย เพนกวิน, มี น้ำเกรวี่, สกุชชี่, ผ้าพันคอ, เค้กชาเขียว, ต้มเลือดหมู หรือแม้แต่ ปลาทูต้มส้ม! โถ่ เพนกวิน ถ้าฉันไม่จดความสุขลงไดอารี่ ฉันก็คงเกือบจะลืมไปว่าชีวิตฉันมีความสุข
บันทึก “ความสุข” ของพวกเราจะมีอยู่แค่สองเรื่องนะ เรื่องดีๆฉันเก็บเอาไว้ใน บันทึก [[heart-happy|ดีต่อใจ]] ส่วนเรื่องแย่ๆ ฉันก็เก็บเอาไว้ใน บันทึก [[ไม่ดีต่อใจ]] แต่เชื่อไหม ฉันไม่ค่อยโปรดปรานบันทึกเล่มนั้นและแทบไม่เคยเปิดดูมันเลย เรียกได้ว่าจดทิ้ง จดลืม ถ้าไม่จำเป็นต้องเปิดขึ้นมาเพื่อแก้ปัญหาธุระอะไร เราจะไม่เปิดมันเลย
เพนกวินเคยได้ยินเรื่อง “ต้นปาริชาติ” บนสวรรค์ชั้นดาวดึงส์ไหม?
ต้นปาริชาติมีดอกแดงและส่งกลิ่นหอมทุกๆรอบ 100 ปี การระลึกความทรงจำผ่านต้นไม้ต้นนี้เป็นความบันเทิงของเทวดา
เรามาระลึกถึงแต่เรื่องดีๆผ่านกลิ่นหอมของบันทึก “ดีต่อใจ” กัน อะไรที่ “ไม่ดีต่อใจ” เราจดไว้ แต่ไม่จำ แล้วสักวันมันก็คงค่อยๆเลือนหาย กลายเป็นเพียงกลิ่นไม่ดี ที่โชยมาเพื่อให้เราได้หลบหลีก ไม่เข้าไปข้องแวะ เท่านั้นเอง.

