พอทุกคนพร้อมหน้า ฉันหิ้วเป้เพนกวินน้ำแข็งมาหน้ากระดาน เริ่มถามอย่างรวดเร็ว 100 บาท แบ่งสี่คน คนละเท่าไร? …

นางฟ้ารีบชิงตอบคำถามอย่างรวดเร็ว แต่ยังไม่มีคำตอบในนั้น บราวนี่ ช็อกโกนั่งมองหน้าเพนกวินนิ่งๆ แคนดี้ตอบ 25… เก่งมาก! เอาไป 30 ฉันเอาแบงค์ยี่สิบกับเหรียญให้แคนดี้ แล้วจึงให้ 25 บาท แต่ละคนไปหยอดกระปุกของตนเองในตู้ นางฟ้าบ่นอุบอิบ เรียกร้องถึงความ อยุติธรรม ของฉันตั้งแต่ครั้งก่อนที่นางฟ้าเข้ามาคนแรกแต่ฉันให้คนสุดท้าย ไม่ยุติธรรม! เอาซะเลย

โอ๊ะ วันนี้มีคนเสนอญัตติที่น่าสนใจมาก เพนกวินๆ ฉันเคยตั้งใจว่าจะทำเหรียญย่อยๆไว้นานแล้ว จนฉันลืมๆไป วันนี้แคนดี้นำเรื่องนี้เข้าที่ประชุม เสนอขอให้พวกเรามีเหรียญที่มีมูลค่า เท่า 1 บาท จริง. ดีไหม? ไหนใครเห็นด้วยยกมือขึ้น! โอ้ว… ช็อกโก เห็นหนูเงียบๆ นั่งฟังอยู่ตลอดเลยสินะ ยกมือตามแคนดี้อย่างไว หนูเป็นคนเข้าใจอะไรเร็วสินะ ส่วนบราวนี่ยัง งงๆ ไม่เข้าใจ ทำหน้าตามี ? ขึ้นกลางหน้า เหมือนขอคำอธิบายเพิ่ม ฉันก็เลยบอกว่า การมีเหรียญเล็กๆน่ะดีกับพวกเรา เพราะจะทำให้เราตั้งราคาของได้ถูกลงนะ บราวนี่เหมือนเริ่มเข้าใจบ้าง ทำท่าจะยกมือ ยังกล้าๆกลัวๆยกไม่พ้นหู ฉันบอกเด็กๆว่าการจะยกมือแสดงความเห็นต้อง “ชัดแจ้ง” แล้วก็ยกมือให้ดู พ้นหัวขึ้นมาแบบนี้ บราวนี่ถึงกล้ายกมือพ้นหัวขึ้นมาตาม เราสามคนยกมือครบแล้ว ทุกคนหันไปมองนางฟ้า… อ้าวนางฟ้าหายไปไหน

นางฟ้าปลีกวิเวกอยู่เงียบๆตรงมุมโต๊ะ คงยังไม่หายงอน “ไม่!… หนูเข้าใจทั้งหมดแหละ” แต่นางฟ้ายืนยันว่าจะไม่ยกมือตามคนอื่น พร้อมบอกว่าก็ไม่เห็นจำเป็นต้องมีนางฟ้าเลย ทุกคนก็เห็นด้วยหมดแล้วนี่นา…

เพนกวิน! นางฟ้าตัดพ้อเราใช่ไหม.. โอ๋นะ ไม่เป็นไร เดี๋ยวเรารอให้นางฟ้าหายงอนแล้วค่อยมาโหวตเรื่องนี้กันใหม่ เรื่องนี้เรื่องใหญ่ เราต้องการมติเป็นเอกฉันท์

“เอกฉันท์” เพนกวิน คำนี้ออกจากปากเราบ่อยๆว่าไหม ครั้งที่แล้วที่พวกเราโหวตซื้อกบเหลา EE กัน บราวนี่ ก็เคยเกือบล้มกระดานพวกเราไปครั้งหนึ่ง. เอาเป็นว่า ทุกเสียงของพวกเรามีค่าเท่ากันนะ ฉันจะรอ… รอไปอีกสักพักละกัน

…

หลังจากทำกิจกรรมสร้างสรรค์งานศิลปะเสร็จ เด็กๆเริ่มเอาเหรียญค่าขนมลงมาจ่ายแยกให้เพนกวินน้ำแข็งแล้ว ดูเหมือนทุกคนจะรู้สึกสนิทสนมกับเพนกวินตัวนี้มากขึ้นแล้ว

เพนกวิน! เด็กๆเริ่มจำเราได้แล้ว