วันนี้ไม่มีเหรียญ ดูเหมือนเราจะหายกันไปนานจนเริ่มจำไม่ได้ว่ามีเหรียญอยู่ที่นี่ด้วย พอฉันพูดถึงเหรียญเด็กๆก็ถามหาเหรียญ ฉันถึงขยับกุญแจที่เอวเบาๆ ก่อนเอาไปไขตู้เหล็กที่ล็อคไว้ เดี๋ยวนี้เหรียญมีค่ามากรู้ไหม เราไม่ซี้ซั้ววางข้างนอกแล้ว ปกติฉันจะเอาเหรียญวางไว้ข้างๆเพนกวินเจ้าเป็ดน้อย

ทันทีที่เปิดตู้เด็กๆรีบวิ่งมาเอาถุงเหรียญไปแจกจ่ายกันทันทีโดยที่ฉันไม่ทันรู้ตัว ตอนนี้ฉันกำลังแนะนำวิธีการเล่นเหรียญเพิ่มเติม เพื่อเพิ่มความตระหนักรู้ถึงคุณค่าของเหรียญและความเชื่อมโยงกับมูลค่าของเงินจริง

ทุกครั้งที่เด็กๆมาฝึกสร้างสรรค์งานศิลปะ เด็กๆจะได้เหรียญหมี 15 เหรียญ เด็กๆนับแบบนี้มาตั้งแต่ 6-7 ขวบ ตอนนี้บางคน 10 ขวบแล้ว ถ้าเหรียญไม่ครบก็รู้จักทวงออกมาเอง นั่นคือพื้นฐาน วันนี้เราจะโตขึ้นอีกนิด

เหรียญหมีของเราไม่กระจอก เด็กๆทุกคนรู้แล้วว่าน้องมีมูลค่าเหรียญละ 3 บาท มากกว่าสแตมป์เซเว่น และบรรดาเหรียญสะสมแต้มใน wallet ของแอพไหนๆ แรกเริ่มเดิมทีฉันออกแบบไว้ให้เด็กๆแลกอุปกรณ์ใช้เอง จะได้รู้จักรัก และดูแลรักษาอุปกรณ์ของตัวเองเป็น แม้บางครั้งมีผู้ปกครองไม่เข้าใจและอยากช่วยลูกเก็บเหรียญเลยไปซื้ออุปกรณ์อย่างดีราคาแพงมาให้ลูก แต่เด็กเล็กมากๆยังไม่รู้ราคาของสิ่งของ อะไรที่ได้มาง่ายๆ ไม่มีคุณค่าในสายตาเขา สีราคาแพงที่แม่ซื้อให้เขาบีบทีเดียวหมดหลอด ยังไม่ทันได้ใช้ก็ล้างน้ำทิ้งไปทั้งหมดต่อหน้าต่อตา ถ้าให้เด็กได้รู้จักว่ากว่าจะได้เหรียญมา กว่าจะเอาไปแลกอุปกรณ์แต่ละชิ้นได้ต้องผ่านแรงงานของเขา เขาก็จะค่อยๆเรียนรู้ว่า ความรัก ความหวงแหนสิ่งของๆตัวเองเป็นอย่างไร… ฉันพยายามอย่างมากเพื่อที่จะทำให้เด็กรู้สึกรักผลงานของตัวเอง โดยเริ่มต้นจากอุปกรณ์ก่อนเลย

เด็กๆนับเหรียญทั้งหมดของตัวเองรวมทั้งในบัตรสะสมแต้มด้วย พอเอาคูน 3 ก็จะได้มูลค่าที่แท้จริงที่จะเอาไว้แลกอุปกรณ์ของรางวัลกัน ความเดิมก่อนปิดเทอมฉันให้เด็กๆจดตัวเลขเอาไว้หย่อนใส่ถ้วยของใครของมันใส่ไว้รวมกับเหรียญหมีในตู้เซฟ และหยอดเงินจริงใส่ไว้ให้แล้วบางส่วน แต่ดูเหมือนเด็กๆจะยังไม่รู้เรื่องว่าฉันทำอะไร

ครั้งที่แล้วฉันอธิบายให้[[แคนดี้]]ฟังไปแล้ว [[แคนดี้]]พอเข้าใจแนวคิดง่ายๆนี้

ครั้งนี้ฉันอธิบายซ้ำ บอกเด็กๆว่าพวกเรามีภารกิจ ทุกครั้งที่มาฝึกต้องเช็คว่าในถ้วยของตัวเองมีเงินจริงอยู่ครบตามมูลค่าเหรียญหมีที่เก็บไว้ไหม?… เด็กๆดู งง และยังไม่กระตือรือล้นที่จะทำ ฉันบอกว่าถ้าเงินในถ้วยของหนูยังไม่ครบ ต้องไปทวงเจ้าเป็ดน้อย แล้วฉันก็เดินไปที่เจ้าเป็ดน้อย และบอกว่า “แต่เป็ดน้อยเฉยๆ ไม่มีจ่ายให้เด็กๆใช่ไหม เพราะอะไร?” เป็ดน้อยบอกว่า เป็ดน้อยไม่ได้ทำบัญชีใช่ไหม รับเงินมาไม่เคยเก็บเงินได้เลย ลืมไปหมดแล้วว่าเอาไปใช้ทำอะไรหมด แล้วฉันก็มองไปทางเป้เพนกวินอีกอัน ที่มีเพนกวินน่ารักติดกิ๊บอยู่ตัวหนึ่ง มีเด็กตั้งชื่อให้ว่า เพนกวินน้ำแข็ง ช่าย… แต่เพนกวินน้ำแข็งเป็นคนน่ารัก เรียบร้อย มีระเบียบวินัยชอบทำบัญชี มีเงินเก็บใช่ไหม มา ครั้งนี้เจ้าเป็ดน้อยขอยืมเพนกวินน้ำแข็งมาจ่ายให้เด็กๆก่อนนะ ฉันล้วงๆเข้าไปในเป้เพนกวิน หยิบเอาแบงค์ยี่สิบออกมาได้สี่ใบ เอ้า สัปดาห์นี้ได้ 80 บาท ไหนใครยังขาดอยู่ ให้มาเอา… ทุกคนดูเหมือนไม่สนใจจะทำกิจกรรมนี้กับฉัน สองพี่น้องตรงนั้นดูยัง งงๆ ว่า ทำไปทำไม ดูเหมือน[[นางฟ้า]]จะเข้าใจแล้วเริ่มก้มลงไปนับเหรียญของตัวเองอีกครั้ง [[แคนดี้]]ยังคงนิ่งเพราะรู้ทุกอย่างแล้ว คงกำลังสังเกตเพื่อนๆอยู่ ฉันอธิบายซ้ำถึงความสำคัญของกิจกรรม ทวงเงินจากเพนกวินมาใส่ถ้วยของตัวเองอีกครั้งโดยการบอกสองพี่น้องว่า “ถ้าในถ้วยของหนูไม่มีเงิน” ฉันยกมือขึ้นพร้อมเงิน “หนูมาที่นี่แล้วครูจ๋าก็เก็บเงินหนีหายไปพร้อมกับเพนกวิน” ฉันทำเสียงลึกลับย้ำอีกครั้ง “หายเข้ากลีบเมฆ…” สองพี่น้องที่ฟังอยู่เริ่มมีสีหน้าตกใจเล็กน้อย [[นางฟ้า]]ยังง่วนอยู่กับการนับเหรียญของตัวเอง [[แคนดี้]]ก็ช่วย[[นางฟ้า]]นับ ฉันก็จบประโยคง่ายๆว่า “ถ้าในถ้วยหนูไม่มีเงิน เหรียญหมีหนูอาจจะไม่มีค่าได้ ไม่ปลอดภัย!” จบคำบรรยายฉันคิดว่าทุกคนเข้าใจเรื่องนี้แล้ว ฉันจะนับถอยหลังถ้าไม่มีใครเอาตังฉันจะเก็บตังเข้าเป้เพนกวินแล้ว อดหมด! ฉันเริ่มตัดบทกิจกรรมด้วยการนับถอยหลัง 10, 9, 8, 7… [[นางฟ้า]]รีบลุกขึ้นมาขอรับตังจากเพนกวินคนเดียว ฉันยกแบงค์ยี่สิบขึ้นสี่ใบบอกคนที่เหลือว่า ถ้ามีนางฟ้าขอคนเดียวฉันจะให้นางฟ้าคนเดียว 80 บาทหมดนี่ ที่เหลืออดหมด เท่านั้นแหละ ทันทีที่เพื่อนๆเริ่มขยับตัว [[แคนดี้]]ก็ลุกมาถึงตัวฉัน รับเงินไปก่อน[[นางฟ้า]]เสียอีก สองพี่น้องรีบวิ่งไปเอาถ้วยของตัวเองมารับแบงค์ยี่สิบของแต่ละคนไป กลายเป็น[[นางฟ้า]]หยิบเป็นคนสุดท้าย… ทุกคนรู้จักรักษาสิทธิของตัวเองอีกเรื่องนึงแล้ว ฉันคิดว่าบังเอิญเด็กๆได้เรียนรู้เรื่องการแบ่งเงินของเจ้าหนี้หลายคนโดยมีเพนกวินหรือก็คือฉันเป็นเหยื่อจำลอง